Historia Dzielnicy

Na tradycję Dzielnicy XIII składają się przede wszystkim dzieje Podgórza, miasta założonego w końcu XVIII w. Najprawdopodobniej w XI w powstał tu kościół św. Benedykta, przy którym w XII-XIII w. funkcjonowała osada. Następnie w XIV w. osada stała się własnością miasta Kazimierz.

W 1772 r. Podgórze znalazło się pod zaborem austriackim. Jak się wydaje, władze austriackie zamierzały tu stworzyć konkurencyjny względem polskiego Krakowa ośrodek administracyjny i handlowy). Dnia 26 II 1784 r. cesarz Józef II nadał osadzie prawa wolnego miasta królewskiego. Od początku swego istnienia miasto nosiło nazwę Podgórze. Pierwsze budynki murowane wznoszone były przez inżynierów austriackich w stylu barokowo-klasycystycznym; na pierwszy ratusz zaadaptowano istniejący przed 1784 dom przy Rynku obecny Dom pod Czarnym Orłem.

W roku 1796 Podgórze zostało przyłączone do Austrii, a w 1809 r. wraz z Krakowem zostało włączone do Księstwa Warszawskiego, tracąc tym samym status odrębnego miasta i 9 VI 1810 stając się formalnie IV Dzielnicą Krakowa. Po kongresie wiedeńskim ponownie włączono je – znów jako samodzielne miasto – do Austrii i oddzielono granicą państwową od Rzeczypospolitej Krakowskiej. Po wcieleniu Krakowa do Austrii w 1846 r. Podgórze pozostało nadal osobnym miastem.

W czasach autonomii galicyjskiej przywrócono samorząd gminny Wolnego Królewskiego Miasta w Podgórzu (1866). W ramach projektu „Wielkiego Krakowa” prezydenta Juliusza Lea w 1913 r. – po długich pertraktacjach – doszło do porozumienia pomiędzy władzami Podgórza i Krakowa, w rezultacie którego 22 VIII 1914 wydano ustawę o połączeniu miasta z Krakowem (Podgórze wprowadziło do krakowskiej rady miejskiej 16 nowych członków).

Comments are closed